Όταν η Ζωή Μπαίνει σε Αναμονή: Η Αθέατη Πλευρά της Υπογονιμότητας στην Καθημερινότητά σου
Η υπογονιμότητα σπάνια μοιάζει με αυτό που περιγράφουν τα ιατρικά φυλλάδια. Δεν είναι απλώς μια σειρά από εξετάσεις, ορμόνες και ιατρικά ραντεβού. Είναι, πάνω από όλα, μια εξαντλητική αναμονή που νιώθεις να «παγώνει» τον χρόνο. Όταν η φυσική επιθυμία για ένα παιδί συναντά συνεχή εμπόδια, το μέλλον που είχες σχεδιάσει μοιάζει ξαφνικά αβέβαιο.
Συχνά, η έμφαση δίνεται αποκλειστικά στο σώμα και στο ιατρικό αποτέλεσμα, αφήνοντας την ψυχή σου στο περιθώριο. Όμως, η δυσκολία στη σύλληψη διαπερνά κάθε πτυχή της καθημερινότητάς σου. Αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις τον εαυτό σου, τον τρόπο που συνδέεσαι με τον σύντροφό σου και τον τρόπο που στέκεσαι απέναντι στους άλλους. Αυτό το άρθρο δεν γράφτηκε για να σου δώσει άλλη μια «ιατρική συμβουλή», αλλά για να ρίξει φως σε αυτό που πραγματικά βιώνεις και να σου υπενθυμίσει ότι, μέσα σε όλη αυτή τη δίνη, τα συναισθήματά σου είναι απολύτως φυσιολογικά και έχουν σημασία.
Η Αθέατη Δυναμική: Τι Συμβαίνει Πίσω από τις Κλειστές Πόρτες
Ένας Σιωπηλός, Μη Αναγνωρισμένος Θρήνος
Κάθε μήνας που περνάει χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα,φέρνει μαζί του μια μικρή απώλεια. Είναι ένας σιωπηλός θρήνος για τις ελπίδες που αναβάλλονται, τον οποίο η κοινωνία συχνά δυσκολεύεται να κατανοήσει ή να αναγνωρίσει. Νιώθεις πως το σώμα σου, το οποίο μέχρι πρότινος εμπιστευόσουν, πλέον σε προδίδει. Η καθημερινότητα μετατρέπεται σε ένα εξαντλητικό πρόγραμμα μετρήσεων και παρατηρήσεων. Σε αυτή τη διαδικασία, είναι πολύ εύκολο να νιώσεις ότι χάνεις τον έλεγχο της ίδιας σου της ζωής και να αμφισβητήσεις τον εαυτό σου, ξεχνώντας πόσο δυνατή και ανθεκτική έχεις υπάρξει σε τόσους άλλους τομείς.
Ο Αντίκτυπος στη Σχέση και τους Γύρω σου
Η υπογονιμότητα δεν βιώνεται στο κενό. Αντηχεί μέσα στο σπίτι σου, στη σχέση σου και στις παρέες σου. Από τη μία, έρχεσαι αντιμέτωπη με καλοπροαίρετες αλλά άκρως παρεμβατικές ερωτήσεις του τύπου «Εσείς πότε θα κάνετε ένα παιδάκι;» ή «Χαλαρώστε και θα έρθει», οι οποίες αντί να παρηγορούν, βαθαίνουν την πληγή της απομόνωσης.
Από την άλλη, μέσα στη σχέση με τον σύντροφό σου, η αυθόρμητη τρυφερότητα και η σεξουαλικότητα συχνά μπαίνουν σε αυστηρά χρονοδιαγράμματα. Η οικειότητα κινδυνεύει να μετατραπεί σε «καθήκον», με αποτέλεσμα το ζευγάρι, αντί να ενώνεται μπροστά στη δυσκολία, να νιώθει συναισθηματική απόσταση.
Η Πρακτική Εφαρμογή: Πώς να Στηρίξεις τον Εαυτό σου Σήμερα
Η μετάβαση από το αίσθημα της αδυναμίας στην ανάκτηση του ελέγχου δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Όμως, υπάρχουν συγκεκριμένα βήματα που μπορούν να σε βοηθήσουν να προστατεύσεις την ψυχή σου και τη σχέση σου σε αυτή τη διαδρομή:
Βάλε ξεκάθαρα προστατευτικά όρια: Δεν οφείλεις καμία εξήγηση για το τι συμβαίνει στη ζωή σου, αν δεν νιώθεις έτοιμη να το μοιραστείς. Έχεις κάθε δικαίωμα να προστατεύσεις τον ζωτικό σου χώρο.Ετοίμασε 1-2 ευγενικές αλλά κοφτές απαντήσεις (π.χ. «Είναι ένα θέμα που θα συζητήσουμε όταν νιώσουμε εμείς έτοιμοι») για να σταματάς τις αδιάκριτες ερωτήσεις πριν σε αποσταθεροποιήσουν.
Αποσύνδεσε την αξία σου από το αποτέλεσμα: Η ικανότητά σου να συλλάβεις δεν καθορίζει την αξία σου ως γυναίκα, ως σύντροφος ή ως άνθρωπος. Προσπάθησε να εντάξεις ξανά στην καθημερινότητά σου δραστηριότητες που σου δίνουν χαρά και αίσθηση πληρότητας, χωρίς να έχουν καμία απολύτως σχέση με την προσπάθεια τεκνοποίησης.
Επανάφερε τον αυθορμητισμό στη σχέση σου: Συμφωνήστε με τον σύντροφό σου να δημιουργήσετε «ζώνες ελεύθερες από την υπογονιμότητα». Αφιερώστε χρόνο ο ένας στον άλλον όπου απαγορεύεται αυστηρά η συζήτηση για γιατρούς, ωορρηξίες και θερμοκρασίες. Θυμηθείτε τι ήταν αυτό που σας ένωσε εξ αρχής.
Δημιούργησε ένα ασφαλές δίχτυ υποστήριξης: Το βάρος αυτό είναι πολύ μεγάλο για να το σηκώνεις μόνη σου. Η αναζήτηση υποστήριξης από έναν ειδικό συστημικής ψυχοθεραπείας είναι μια πράξη βαθιάς φροντίδας. Σου προσφέρει έναν ασφαλή χώρο για να εκφράσεις τον θυμό, τη θλίψη και την απογοήτευση χωρίς ενοχές, και βοηθά εσένα και τον σύντροφό σου να επικοινωνήσετε ουσιαστικά, παραμένοντας ομάδα.
Η διαδρομή προς τη μητρότητα δεν είναι πάντα γραμμική. Η υπογονιμότητα είναι μια εξαιρετικά επώδυνη εμπειρία, αλλά δεν είναι ολόκληρη η ζωή σου ούτε η μοναδική σου ταυτότητα. Η αναγνώριση του πόνου σου, η φροντίδα της ψυχής σου και η προστασία της σχέσης σου είναι τα πιο σημαντικά δώρα που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου αυτή τη στιγμή. Δεν χρειάζεται να περπατάς σε αυτόν τον δρόμο μόνη σου, και σίγουρα δεν χρειάζεται να αφήσεις την αναμονή να διαγράψει όλα τα υπόλοιπα, υπέροχα κομμάτια του εαυτού σου.
Βιβλιογραφία
Cousineau, T. M., & Domar, A. D. (2007). Psychological impact of infertility. Best Practice & Research Clinical Obstetrics & Gynaecology, 21(2), 293-308. https://doi.org/10.1016/j.bpobgyn.2006.12.003
Gameiro, S., Boivin, J., Dancet, E., de Klerk, C., Emery, M., Lewis-Jones, C., Thorn, P., Van den Broeck, U.,Venetis, C., Christian, C. M., Vermeulen, N., & Woodward, B. (2015). ESHRE guideline: routine psychosocial care in infertility and medically assisted reproduction-a guide for fertility staff. Human Reproduction, 30(7), 1645-1659.https://doi.org/10.1093/humrep/dev177
Greil, A. L., Slauson-Blevins, K., & McQuillan, J. (2010). The experience of infertility: A review of recent literature. Sociology of Health & Illness, 32(1), 140-162. https://doi.org/10.1111/j.1467-9566.2009.01213.x
Σχόλια