Η συζήτηση γύρω από τη διαδικασία της ίασης, είτε αφορά τη σωματική είτε την ψυχική υγεία, παραδοσιακά εστιάζει στην ατομική συμπτωματολογία. Ωστόσο, μια τέτοια οπτική παραβλέπει μια θεμελιώδη αλήθεια. Η ασθένεια και η ανάρρωση δεν είναι ατομική αποτυχία ή επιτυχία. Κάθε άτομο αποτελεί αναπόσπαστο μέρος ενός ευρύτερου συστήματος, μιας οικογένειας, μιας ομάδας, μιας κοινότητας. Σε αυτό το πλαίσιο, η πίστη, ως ένα βαθιά ριζωμένο σύστημα πεποιθήσεων και προσδοκίας για ένα θετικό

Η απώλεια είναι συνθήκη επίπονη και δύσκολη. Η απώλεια σημαντικών ανθρώπων συνεπάγεται με μεγάλο εσωτερικό κενό κι ένα αρχικό στάδιο δυσκολίας στη διαχείριση του πόνου. Φυσικά η κάθε ιστορία είναι μοναδική. Εξαρτάται ποιον χάνουμε, πότε, πώς. Φυσικά ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Εξαρτάται σε ποια φάση ζωής έρχεται αντιμέτωπος με την απώλεια, ποια ήταν η βαθύτερη σχέση με αυτόν που «έφυγε», ποια είναι η φιλοσοφία του για τα υπαρξιακά ζητήματα. Η προσωπική μου σχέση με την

Έχεις παρατηρήσει ποτέ εκείνα τα όμορφα διακοσμητικά (mobiles) που κρεμάμε πάνω από τις κούνιες των μωρών; Αν αγγίξεις ελαφριά το ένα αστεράκι, αρχίζουν να κινούνται αρμονικά όλα τα υπόλοιπα. Κανένα κομμάτι δεν κινείται εντελώς ανεξάρτητα από τα άλλα. Αυτή ακριβώς είναι η εικόνα της δικής σου οικογένειας. Δεν είστε απλώς άτομα που τυχαίνει να ζουν κάτω από την ίδια στέγη. Είστε ένα ζωντανό, παλλόμενο σύστημα, όπου η κάθε κίνηση, η κάθε λέξη και η κάθε σιωπή επηρεάζει τους πάν

Πόσες φορές έχεις βρεθεί να σκέφτεσαι «για ποιο λόγο να το συζητήσω, πάλι τα ίδια θα λέμε;». Είναι εκείνες οι στιγμές που προτιμάς να καταπιείς τις λέξεις σου, πιστεύοντας ότι έτσι προστατεύεις τη σχέση από έναν ακόμα καβγά ή τον εαυτό σου από την απογοήτευση. Όμως, η αλήθεια είναι πως όσα δεν λέγονται, δεν εξαφανίζονται. Απλώς στοιβάζονται και δημιουργούν ένα αόρατο τείχος. Το να επικοινωνείς ουσιαστικά με τον σύντροφό σου δεν είναι πάντα εύκολο, ειδικά όταν η κούραση και η

Κοιτώντας μέσα στο σπίτι οικογενειών ένα οποιοδήποτε απόγευμα , η εικόνα είναι γνώριμη. Τέσσερις άνθρωποι στον ίδιο χώρο, όλοι σκυμμένοι πάνω από μια οθόνη. Το σώμα είναι εκεί, αλλά το βλέμμα και το μυαλό απουσιάζουν. Στην εποχή της υπερ-συνδεσιμότητας, αντιμετωπίζουμε ένα παράδοξο: ποτέ άλλοτε δεν ήμασταν τόσο διαθέσιμοι διαδικτυακά και τόσο απόμακροι στην ίδια μας την καθημερινότητα. Συχνά ακούω το ίδιο παράπονο: «Δεν μιλάμε πια». Ποιες είναι όμως οι πραγματικές επιπτώσεις

Οι ενήλικες, συχνά μετράμε τις μέρες για την επόμενη αργία ή τις διακοπές, βλέποντάς τες ως μια απαραίτητη απόδραση. Τι ισχύει όμως για τα παιδιά; Πώς βιώνουν τους δικούς τους «αποχαιρετισμούς» στη ρουτίνα και, κυρίως, πώς διαχειρίζονται την επιστροφή στο σχολείο ή τον παιδικό σταθμό; Η αλήθεια είναι πως ο εσωτερικός κόσμος ενός παιδιού λειτουργεί με εντελώς διαφορετικούς ρυθμούς από τον δικό μας. Ας δούμε τι πραγματικά συμβαίνει στην παιδική ψυχή κατά τη διάρκεια αυτών των α

Ως οικογενειακή θεραπεύτρια, παρατηρώ συχνά ένα κοινό μοτίβο πριν και μετά από κάθε τριήμερο, αργία ή περίοδο διακοπών. Στις συνεδρίες πριν την «απόδραση», υπάρχει μια αίσθηση ανακούφισης, μια γλυκιά προσμονή. Στις συνεδρίες της επιστροφής όμως, η ατμόσφαιρα αλλάζει. Το ερώτημα που προκύπτει είναι κρίσιμο: Όταν επιστρέφουμε από την ξεκούραση, γυρνάμε εσωτερικά πλήρεις και ορεξάτοι ή νιώθουμε ένα δυσβάσταχτο βάρος; Η αλήθεια είναι πως, για τους περισσότερους, η ζυγαριά γέρνει