Η παραδοσιακή προσέγγιση στα ανθρωποκεντρικά επαγγέλματα, από την ψυχοθεραπεία και τηνιατρική, μέχρι την εκπαίδευση και τη μαιευτική, επέβαλλε για δεκαετίες το μοντέλο του «αποστασιοποιημένου ειδικού». Η επικρατούσα αντίληψη υπαγόρευε πως ο επαγγελματίας οφείλεινα λειτουργεί ως λευκός πίνακας (tabula rasa), διατηρώντας απόλυτη συναισθηματική απόσταση προκειμένου να διασφαλίσει την αντικειμενικότητά του. Ωστόσο, η σύγχρονη έρευνα στον τομέα της διαπροσωπικής νευροβιολογίας και

Θυμήσου τη στιγμή που ένα παιδί αφήνει για πρώτη φορά τη γνώριμη, ασφαλή αγκαλιά της μητέρας του για να περάσει την πόρτα του νηπιαγωγείου. Ή εκείνο το περίεργο σφίξιμο στο στομάχι, χρόνια αργότερα, όταν τα κουτιά της μετακόμισης κλείνουν για τη φοιτητική ζωή μακριά από το πατρικό σπίτι. Και αργότερα, το δέος της μετάβασης από την προστατευμένη φοιτητική ταυτότητα στον απαιτητικό στίβο της αναζήτησης εργασίας. Αυτοί οι σταθμοί δεν είναι απλώς ατομικά ορόσημα. Κάθε φορά που κά

Η συζήτηση γύρω από τη διαδικασία της ίασης, είτε αφορά τη σωματική είτε την ψυχική υγεία, παραδοσιακά εστιάζει στην ατομική συμπτωματολογία. Ωστόσο, μια τέτοια οπτική παραβλέπει μια θεμελιώδη αλήθεια. Η ασθένεια και η ανάρρωση δεν είναι ατομική αποτυχία ή επιτυχία. Κάθε άτομο αποτελεί αναπόσπαστο μέρος ενός ευρύτερου συστήματος, μιας οικογένειας, μιας ομάδας, μιας κοινότητας. Σε αυτό το πλαίσιο, η πίστη, ως ένα βαθιά ριζωμένο σύστημα πεποιθήσεων και προσδοκίας για ένα θετικό

Η απώλεια είναι συνθήκη επίπονη και δύσκολη. Η απώλεια σημαντικών ανθρώπων συνεπάγεται με μεγάλο εσωτερικό κενό κι ένα αρχικό στάδιο δυσκολίας στη διαχείριση του πόνου. Φυσικά η κάθε ιστορία είναι μοναδική. Εξαρτάται ποιον χάνουμε, πότε, πώς. Φυσικά ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Εξαρτάται σε ποια φάση ζωής έρχεται αντιμέτωπος με την απώλεια, ποια ήταν η βαθύτερη σχέση με αυτόν που «έφυγε», ποια είναι η φιλοσοφία του για τα υπαρξιακά ζητήματα. Η προσωπική μου σχέση με την

Έχεις παρατηρήσει ποτέ εκείνα τα όμορφα διακοσμητικά (mobiles) που κρεμάμε πάνω από τις κούνιες των μωρών; Αν αγγίξεις ελαφριά το ένα αστεράκι, αρχίζουν να κινούνται αρμονικά όλα τα υπόλοιπα. Κανένα κομμάτι δεν κινείται εντελώς ανεξάρτητα από τα άλλα. Αυτή ακριβώς είναι η εικόνα της δικής σου οικογένειας. Δεν είστε απλώς άτομα που τυχαίνει να ζουν κάτω από την ίδια στέγη. Είστε ένα ζωντανό, παλλόμενο σύστημα, όπου η κάθε κίνηση, η κάθε λέξη και η κάθε σιωπή επηρεάζει τους πάν

Πόσες φορές έχεις βρεθεί να σκέφτεσαι «για ποιο λόγο να το συζητήσω, πάλι τα ίδια θα λέμε;». Είναι εκείνες οι στιγμές που προτιμάς να καταπιείς τις λέξεις σου, πιστεύοντας ότι έτσι προστατεύεις τη σχέση από έναν ακόμα καβγά ή τον εαυτό σου από την απογοήτευση. Όμως, η αλήθεια είναι πως όσα δεν λέγονται, δεν εξαφανίζονται. Απλώς στοιβάζονται και δημιουργούν ένα αόρατο τείχος. Το να επικοινωνείς ουσιαστικά με τον σύντροφό σου δεν είναι πάντα εύκολο, ειδικά όταν η κούραση και η

Κοιτώντας μέσα στο σπίτι οικογενειών ένα οποιοδήποτε απόγευμα , η εικόνα είναι γνώριμη. Τέσσερις άνθρωποι στον ίδιο χώρο, όλοι σκυμμένοι πάνω από μια οθόνη. Το σώμα είναι εκεί, αλλά το βλέμμα και το μυαλό απουσιάζουν. Στην εποχή της υπερ-συνδεσιμότητας, αντιμετωπίζουμε ένα παράδοξο: ποτέ άλλοτε δεν ήμασταν τόσο διαθέσιμοι διαδικτυακά και τόσο απόμακροι στην ίδια μας την καθημερινότητα. Συχνά ακούω το ίδιο παράπονο: «Δεν μιλάμε πια». Ποιες είναι όμως οι πραγματικές επιπτώσεις