Η παγίδα της Απόστασης

Πόσες φορές έχεις βρεθεί να σκέφτεσαι «για ποιο λόγο να το συζητήσω, πάλι τα ίδια θα λέμε;». Είναι εκείνες οι στιγμές που προτιμάς να καταπιείς τις λέξεις σου, πιστεύοντας ότι έτσι προστατεύεις τη σχέση από έναν ακόμα καβγά ή τον εαυτό σου από την απογοήτευση. Όμως, η αλήθεια είναι πως όσα δεν λέγονται, δεν εξαφανίζονται. Απλώς στοιβάζονται και δημιουργούν ένα αόρατο τείχος. Το να επικοινωνείς ουσιαστικά με τον σύντροφό σου δεν είναι πάντα εύκολο, ειδικά όταν η κούραση και η ρουτίνα είναι έντονες. Τι είναι αυτό όμως που μεγαλώνει την απόσταση και πώς μπορούμε να μάθουμε να μιλάμε και να ακούμε από την αρχή;

Η ρίζα του προβλήματος σπάνια είναι μια μεγάλη διαφωνία. Τις περισσότερες φορές, η απόσταση τρέφεται από την καθημερινότητα και τις μικρές, ανέκφραστες απογοητεύσεις.

• Ο μύθος του «πρέπει να ξέρει»: Μεγαλώνουμε με την ψευδαίσθηση ότι ο ιδανικός σύντροφος μπορεί να διαβάσει το μυαλό μας. Όταν περιμένεις να καταλάβει τι έχεις, χωρίς να το πεις, και φυσικά δεν το καταλαβαίνει, νιώθεις απόρριψη.

• Ο θόρυβος της ρουτίνας: Η κούραση, η δουλειά, οι υποχρεώσεις. Όταν η μόνη σας συζήτηση αφορά το ποιος θα πάει στο σούπερ μάρκετ ή ποιος θα πληρώσει το ρεύμα, ο ζωτικός χώρος της σχέσης στενεύει.

• Ο φόβος της σύγκρουσης: Πολλές φορές, καταπίνεις αυτά που σε ενοχλούν για να μην χαλάσεις το κλίμα. Αυτό φέρνει πικρία και η πικρία υψώνει έναν αόρατο τοίχο ανάμεσά σας.

  
  

Τα κυριότερα επικοινωνιακά λάθη που κάνουμε όλοι

Όταν τελικά αποφασίζεις να μιλήσεις, είναι πολύ εύκολο να πέσεις στις κλασικές παγίδες που αντί να λύνουν το πρόβλημα, ρίχνουν λάδι στη φωτιά.

• Ακούς για να απαντήσεις, όχι για να καταλάβεις: Ενώ ο άλλος μιλάει, εσύ ήδη ετοιμάζεις στο μυαλό σου το αντεπιχείρημά σου. Αυτό δεν είναι επικοινωνία, είναι λεκτικός πόλεμος.

• Οι λέξεις «Πάντα» και «Ποτέ»: «Ποτέ δεν με ακούς», «Πάντα τα δικά σου θέλεις να γίνονται». Αυτές οι απόλυτες λέξεις βάζουν τον άλλον αυτόματα σε θέση άμυνας, καθώς νιώθει ότι ακυρώνεις κάθε καλή του προσπάθεια.

• Η κριτική στην προσωπικότητα, όχι στην πράξη: Είναι διαφορετικό να πεις «Με ενόχλησε που άργησες σήμερα» και εντελώς διαφορετικό να πεις «Είσαι ανεύθυνος».

• Το «χτίσιμο τοίχου»: Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, κλείνεσαι στον εαυτό σου, κοιτάς το κινητό σου, φεύγεις από το δωμάτιο ή απλώς αρνείσαι να μιλήσεις. Η σιωπή αυτή λειτουργεί τιμωρητικά.

«Η πιο ουσιαστική μορφή αγάπης είναι το να προσφέρεις στον άλλον την αμέριστη προσοχή σου όταν σου μιλάει.»

Πώς να αποφύγεις την παγίδα της αποστασιοποίησης

Για να γεφυρώσεις το χάσμα, δεν χρειάζονται περίπλοκες τεχνικές, αλλά πρόθεση και αλλαγή οπτικής. Τι χρειάζεται να υιοθετήσεις;

1. Μίλα με το «Εγώ» αντί για το «Εσύ»

Αντί να κατηγορήσεις, μίλησε για το δικό σου συναίσθημα. Δοκίμασε να πεις: «Νιώθω μοναξιά όταν περνάμε τα βράδια μπροστά σε διαφορετικές οθόνες», αντί για «Είσαι όλη μέρα στο κινητό σου». Η δήλωση «Εγώ» εκφράζει ευαλωτότητα και προσκαλεί τον άλλον να σε καταλάβει, χωρίς να του επιτίθεσαι.

2. Η τέχνη της παύσης

Αν νιώσεις ότι ο θυμός κυριεύει τη συζήτηση, είναι απολύτως θεμιτό να ζητήσεις χρόνο. Πες: «Νιώθω πολλή ένταση αυτή τη στιγμή. Ας κάνουμε ένα διάλειμμα μισής ώρας να ηρεμήσουμε και να το ξαναπιάσουμε». Μην το αφήσεις μετέωρο όμως, φρόντισε να επιστρέψεις στη συζήτηση.

3. Δημιουργήστε ένα «Ασφαλές Καταφύγιο»

Αφιερώστε έστω 10-15 λεπτά την ημέρα, χωρίς κινητά, τηλεόραση και αντιπερισπασμούς, για να ελέγξετε πώς είναι ο άλλος. Ένα απλό «Πώς ήταν η μέρα σου πραγματικά;» μπορεί να κάνει θαύματα στο να νιώσετε ξανά ομάδα.

4. Θυμήσου πως είστε στην ίδια ομάδα

Ο στόχος σε μια διαφωνία δεν είναι να βγει κάποιος νικητής. Αν ο ένας νικήσει και ο άλλος χάσει, έχει χάσει η σχέση. Είστε εσείς οι δύο απέναντι στο πρόβλημα, όχι ο ένας απέναντι στον άλλον.

Το να κρατήσεις την επικοινωνία ζωντανή δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν παρεξηγήσεις. Σημαίνει, όμως, ότι την επόμενη φορά που θα νιώσεις τον τοίχο να υψώνεται, θα έχεις τα εργαλεία για να ανοίξεις μια πόρτα και να ξαναβρείς τον άνθρωπό σου.